In mijn artistieke praktijk onderzoek ik waarneming versus (schijnbare) werkelijkheid en de vertaling van die werkelijkheid, die altijd subjectief is. Via mijn werken laat ik de toeschouwer op die manier ervaren dat niets is wat het lijkt.
Door mijn fascinatie en bestudering van Bestiaria uit de Middeleeuwen en het ontdekken van wetenschappelijke werken uit de Renaissance zoals De Aquatilibus van Gesner (1553), waar het (nog) niet weten ruimte biedt voor verbeelding, beweegt mijn opvatting over dat wat men ziet of denkt te zien, mee. De mogelijkheid bestaat dat met wat je niet weet, je de verbeelding als bron kunt inzetten. Mijn werk sluit daarbij aan bij de opvattingen van de filosofen, wetenschappers en kunstenaars uit de Vroege Romantiek.
In 2016 formuleerde ik zelf - tijdens mijn zoektocht naar de essentie en betekenis van mijn werk - het nog niet bestaande metaforische begrip 'Reservoir van Onbenoembaarheid'.
"Zo lang als ik het me kan herinneren, heb ik een soort van 'Reservoir van Onbenoembaarheid'. Het hangt als een 'bel' in de lucht, rechtsvoor ten opzichte van mijn hoofd. Soms toont het zich als een mistig wolkje. De 'bel' staat onder voortdurende spanning, zou kunnen knappen, maar dit gebeurt eigenlijk nooit. Die bel zit vol met onbenoembare beelden, ik weet dat ze er zijn, ik zie soms een glimp van de inhoud, maar definiëren is vooralsnog niet mogelijk. Dit is eigenlijk heel frustrerend, ik heb geen werkelijke toegang. Het lijkt erop dat ik moet afwachten. En soms ineens wordt mijn wachten beloond, zonder logische oorzaak ontsnapt er een beeld, of liever gezegd: maakt zich kenbaar. Ik doe er al mijn hele werkzame leven over om meer toegang te krijgen tot deze bron. Het lijkt tot op heden onmogelijk. " [mail MM aan Nico Hemelaar | 18-02-2016]
Toen nog vanuit de angst niet voldoende toegang te krijgen, nu wetend dat het Reservoir van Onbenoembaarheid juist door het niet-weten mijn werk op de krachtigste manier voedt. Het is geen doel om naar te streven, maar biedt een attitude ten opzichte van mijn werk. Een benadering, een werkhouding die gebaseerd is op ‘niet-weten’, niet-begrijpen, verwonderen.
Enkele jaren geleden kwam ik in aanraking met de films van Jean Painlevé, een Franse bioloog, wetenschapper, fotograaf en cineast die de maritieme wereld als zijn onderzoeksterrein had. Zijn wetenschappelijke registraties en poëtische beeldende wijze van filmen fascineren en inspireren mij enorm.
Deze ontdekkingen en het Reservoir van Onbenoembaarheid hebben niet alleen mijn langlopende serie Made in China beïnvloed, waarbij waarneming ooit uitgangspunt was. Er is daarnaast ruimte ontstaan voor andere onderzoeksgebieden en cross overs waarin zich de verschillende betekenislagen van mijn werk zich vervlechten en zichtbaar worden in schilderijen en tekeningen, maar ook in surrealistische foto- en videowerken.
artist statement
onderstaande foto’s zijn gemaakt tijdens het open atelier van 20&21 september 2026, ter gelegenheid van 12,5 jaar werken op deze locatie
In my artistic practice, I explore perception versus (apparent) reality and the translation of that reality, which is always subjective. Through my works, I allow the viewer to experience in this way that nothing is what it seems.
Through my fascination with and study of Bestiaries from the Middle Ages and the discovery of scientific works from the Renaissance such as Gesner's De Aquatilibus (1553), where not knowing (yet) offers room for imagination, my conception of what one sees or thinks one sees evolves accordingly. The possibility exists that with what you do not know, you can use imagination as a source. In this respect, my work aligns with the views of the philosophers, scientists, and artists of the Early Romantic period. In 2016—during my search for the essence and meaning of my work—I formulated the as-yet-non-existent metaphorical concept of 'Reservoir of Unnamability':
"For as long as I can remember, I have had a sort of 'Reservoir of Unnamability'. It hangs in the air like a 'bubble', to the right and in front of my head. Sometimes it manifests as a misty little cloud. The 'bubble' is under constant tension; it could burst, but this actually never happens. That bubble is full of unnamable images; I know they are there, I sometimes catch a glimpse of the contents, but defining them is not yet possible. This is actually very frustrating; I have no real access. It seems I have to wait. And sometimes, suddenly, my waiting is rewarded; without a logical cause, an image escapes, or rather: makes itself known. I have spent my entire working life trying to gain more access to this source. To date, it seems impossible." [email MM to Nico Hemelaar | [18-02-2016]
Back then driven by the fear of not gaining sufficient access, now knowing that the Reservoir of Unnamables nourishes my work in the most powerful way precisely through not-knowing. It is not a goal to strive for, but offers an attitude towards my work. An approach, a working attitude based on ‘not-knowing’, not-understanding, and wonder.
A few years ago, I came into contact with the films of Jean Painlevé, a French biologist, scientist, photographer, and filmmaker who had the maritime world as his field of research. His scientific records and poetic visual style of filmmaking fascinate and inspire me enormously.
These discoveries and the Reservoir of Unnamables have not only influenced my long-running series Made in China, in which observation was once the starting point. Additionally, space has been created for other areas of research and crossovers in which the various layers of meaning in my work intertwine and become visible in paintings and drawings, but also in surrealist photo and video works.